അനിവാര്യമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലിലേക്കാണ് പശ്ചിമേഷ്യയിലെ പുതിയ സംഘർഷം വളർന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇസ്രായേൽ, യുഎസ്, ഇറാൻ എന്നീ രാജ്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് പരസ്പരവിരുദ്ധമായ പരിണതികളാണ് പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്.
ഇറാനെ തന്ത്രപരമായി ദുർബലപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ഇസ്രായേലിന്റെ ലക്ഷ്യം. അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഫലവും അതു തന്നെ. പക്ഷേ, ഇതിന് യുഎസ് സൈനിക പിന്തുണ ഇസ്രായേലിന് അനിവാര്യമാണ്.
ദീർഘകാല അധിനിവേശം ലക്ഷ്യമല്ലാത്ത പരിമിതമായ ഒരു യുദ്ധമാണ് വാഷിങ്ടൺ അഭിലഷിക്കുന്നത്.ശത്രുക്കൾക്കു മേൽ കൂടുതൽ ചെലവ് അടിച്ചേൽപ്പിച്ച് യുദ്ധം ചെയ്യുകയും ദേശീയ ഐക്യം നിലനിർത്തുകയുമാണ് ഇറാനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നിർണായകമാവുന്നത്.ഇറാനെതിരേ കൂടുതൽ പ്രകോപനങ്ങൾ വേണ്ടെന്നാണ് അറബ് രാജ്യങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ നിലപാട്. അതുകൊണ്ട് അവർ നേരിട്ട് യുദ്ധത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ സാധ്യതയില്ല.
യുഎസിൽ വർധിച്ചുവരുന്ന പൊതുജന-രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദം വിജയം പ്രഖ്യാപിച്ച് യുദ്ധത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻവാഷിങ്ടണിനെ നിർബന്ധിതരാക്കിയേക്കാം.യുഎസില്ലാതെ, ഇസ്രായേലിന് ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു നീണ്ട ഏറ്റുമുട്ടൽ നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ല എന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം.ഇസ്രായേലിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ യുദ്ധം ഒരിക്കലും ഒരു സൈനിക ലക്ഷ്യമായിരുന്നില്ല. അത് പ്രാദേശിക അധികാര സന്തുലിതാവസ്ഥ പുനർനിർമിക്കുന്നതിനെയാണ് പ്രധാന ലക്ഷ്യമാക്കിയത്.
ഇസ്രായേലിന്റെ മോഹങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്. ഇറാന്റെ സൈനിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, മിസൈൽ ശേഷികൾ, പ്രാദേശിക സഖ്യങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക പ്രതിരോധശേഷി എന്നിവയെ ശാശ്വതമായി ദുർബലപ്പെടുത്തുന്ന യുഎസ് പിന്തുണയുള്ള ഒരു സുസ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയാവസ്ഥയാണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. ഇറാൻ്റെ ഉന്നത നേതൃത്വത്തെ കൊലപ്പെടുത്തിയത് അസ്ഥിരത സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനും രാഷ്ട്രത്തെ തകർക്കുന്നതിനും ഇറാനിയൻ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയുടെ ദീർഘകാല നിയന്ത്രണത്തിനോ പരിവർത്തനത്തിനോ പോലും ഇടം നൽകുന്നതിനുമായിരുന്നു.
തെൽ അവീവിന്റെ വീക്ഷണകോണിൽ, അവർക്കനുയോജ്യമായ ഫലം വെറും പ്രതിരോധം മാത്രമല്ല, തന്ത്രപരമായ പിന്മാറ്റവും കുടിയാണ്. ഇറാൻ ആന്തരികമായി ദുർബലപ്പെടുക, ബാഹ്യമായി ഒറ്റപ്പെടുക, ലെബനാൻ, ഇറാഖ്, സിറിയ, യെമൻ എന്നിവിടങ്ങളിലെ സഖ്യകക്ഷികളിലൂടെ ശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കാതെ വരുക എന്നുള്ളതൊക്കെയാണ് ഇസ്രായേലിൻ്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ.
എന്നാൽ ഈ സാഹചര്യം പൂർണമായും വാഷിങ്ന്റെ സഹിഷ്ണുതയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒന്നിലധികം മുന്നണികളിൽനിന്ന് പ്രതികാരം സ്വീകരിക്കുന്നതിനൊപ്പം ഇറാന്റെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ തകർക്കാൻ ആവശ്യമായ സൈനിക സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ തോത് ഇസ്രായേലിന് ഒറ്റയ്ക്ക് നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ല. ലോജിസ്റ്റിക്കൽ, ഇന്റലിജൻസ്, നയതന്ത്ര സംരക്ഷണം എന്നിവ യുഎസ് തുടരുന്നതായി ഇസ്രായേൽ അനുമാനിക്കുന്നു.
വാഷിംഗ്ടൺ ഇല്ലാതെ തെൽ അവീവിന് അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്ഥിരത നിലനിർത്താൻ കഴിയുമോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.ട്രംപ് ഭരണകൂടം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം കൂടുതൽ സംയമനം പാലിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയമായി മറച്ചു വയ്ക്കാത്ത ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉണ്ടുതാനും.
വാഷിങ്ടൺ അധിനിവേശം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, തുറന്ന യുദ്ധവും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നിർണായകമായി രൂപപ്പെടുത്താവുന്ന പരിമിതമായ ഒരു ഏറ്റുമുട്ടലാണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. "ഇത് ഇറാഖല്ല" എന്നും "അനന്തമായ യുദ്ധം" അല്ലെന്നും പെന്റഗണിൽ നിന്നുള്ള സന്ദേശം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ആവർത്തനം തന്നെ ഉൽക്കണ്ഠ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. സൈനിക സാഹസികതയുടെ ആഭ്യന്തര പരിധികൾ യുഎസ് ഭരണകൂടം മനസ്സിലാക്കുന്നു.
സ്വകാര്യമായി, ദ്രുതഗതിയിലുള്ള ഭരണകൂട തകർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള ഇന്റലിജൻസ് സംശയം ചിത്രത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുന്നു. "ശിരഛേദം" ഇറാനെ യാന്ത്രികമായി അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുമെന്ന സിദ്ധാന്തം സ്ഥാപനപരമായ പ്രതിരോധശേഷിയെയും പിന്തുടർച്ച സംവിധാനങ്ങളെയും കുറച്ചുകാണുന്നു. ആന്തരിക വിഘടനത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷ ഒരു നിർണായക രീതിയിലും യാഥാർഥ്യമായിട്ടില്ല.
അതേസമയം, അമേരിക്കയ്ക്കുള്ളിലെ ട്രംപിനുള്ള പൊതുജന പിന്തുണ പരിമിതമായി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അപകടങ്ങൾ, പ്രാദേശിക സ്പിൽഓവർ, പ്രവർത്തന സംഘർഷം - സൗഹൃദപരമായ വെടിവയ്പുകൾ പോലുള്ള സംഭവങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ - ഈ യുദ്ധം പ്രാരംഭ പ്രതീക്ഷകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുമെന്ന ധാരണയെ ശക്തിപ്പെടുത്തി.
വാഷിങ്ടന്റെ ആദർശപരമായ ഫലം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തോന്നുന്നു. ഇറാന്റെ തന്ത്രപരമായ ദുർബലപ്പെടുത്തൽ അവകാശപ്പെടാൻ പര്യാപ്തമായ വ്യാപനം, തുടർന്ന് വിജയം പ്രഖ്യാപിക്കുക, നേതൃത്വത്തിന്റെ ശിരഛേദത്തിലൂടെ "ഭരണമാറ്റം" ഫലപ്രദമായി സംഭവിച്ചുവെന്ന് വാദിക്കുക, ശക്തിയുടെ കൊടിക്കീഴിൽ പുറത്തുകടക്കുക - ഇതൊക്കെയാണ് യുഎസ് പദ്ധതി.
ഇത് ഒരു സൈനിക നിഗമനമായിരിക്കില്ല. അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ നിഗമനമായിരിക്കും.കൈവശമുള്ള കഴിവിനെ പരമാവധി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയുള്ള അതിജീവനമാണ് ഇറാന്റെ ലക്ഷ്യം.
ഒരു വിഭജനരേഖയ്ക്ക് ഇരുവശവും തുല്യമായതു പോലെയുള്ള സമമിതി വർധനയ്ക്ക് ഇറാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. അത് കൃത്യമായി കണക്കുകൂട്ടിയുള്ള സമ്മർദ്ദം പിന്തുടരുകയാണ്. ഓരോ പ്രതികരണവും യുദ്ധക്കളത്തെ ക്രമേണ വിശാലമാക്കി - ആസ്തികൾ ലക്ഷ്യമിടുന്നു, കഴിവുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, യുഎസ്, ഇസ്രായേൽ സേനകളുടെ ചെലവ് വർധിപ്പിക്കുന്നു. ഇതാണ് തന്ത്രപരമായ ക്ഷമ.
ഓരോ പങ്കാളിക്കും സമയം വ്യത്യസ്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് ഇറാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. വാഷിങ്ടണെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സമയം രാഷ്ട്രീയ മൂലധനത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ഇസ്രായേലിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സമയം ദുർബലതയെ വർധിപ്പിക്കുന്നു. തെഹ്റാനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ബാഹ്യ ആക്രമണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ സമയം ദേശീയ ഐക്യത്തെ ഏകീകരിക്കുന്നു.
ഈ യുദ്ധം അമേരിക്കയ്ക്ക് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത വിധത്തിൽ ഇറാന് അസ്തിത്വപരമായ ഒന്നാണ്. അസ്തിത്വ യുദ്ധങ്ങളിൽ, സമൂഹങ്ങൾ ഛിന്നഭിന്നമാക്കുന്നതിനുപകരം ഏകീകരിക്കാനുള്ള 'പ്രവണത കാണിക്കുന്നു. ബാഹ്യമായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഭരണമാറ്റത്തെ ആഭ്യന്തര വിമർശകർ പോലും സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ സാധ്യതയില്ല.
വാഷിങ്ടണിന്റെ പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിൽക്കുന്ന തന്ത്രം - ഉപരോധങ്ങൾ, ഒറ്റപ്പെടൽ, വളയൽ - ഇറാനിൽ കുറച്ച് സാമ്പത്തികമായ അല്ലെങ്കിൽ നയതന്ത്രപരമായ മാർഗങ്ങൾ മാത്രമേ അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ഫലം കീഴടങ്ങലല്ല. അത് പ്രതിരോധമാണ്.
വിരോധാഭാസമെന്നു പറയട്ടെ, ഇപ്പോൾ ഇറാൻ വളയലിനെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു - യുഎസ് താവളങ്ങൾ, ഇസ്രായേലി നഗരങ്ങൾ, അനുബന്ധ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയെ നിരന്തരമായ മാനസികവും തന്ത്രപരവുമായ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുന്നു.
പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥ - ചിലർ ഇതിനെ ഭീകരതയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥ എന്ന് വിളിച്ചേക്കാം - നിർണായക വിജയം ഉണ്ടാക്കണമെന്നില്ല. ഇത് തുല്യതയിൽ നിന്നുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് കാരണമാകുന്നു. വർധിച്ച വാചാടോപവും പ്രാദേശിക സംഘർഷവും ഉണ്ടെങ്കിലും, അറബ് രാജ്യങ്ങളുടെ നേരിട്ടുള്ള സൈനിക ഇടപെടലിന് സാധ്യത കാണുന്നില്ല.
ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾ ശക്തമായ പ്രസ്താവനകൾ പുറപ്പെടുവിച്ചേക്കാം. ചിലത് നിശ്ശബ്ദമായി പ്രതിരോധ ക്രമീകരണങ്ങൾ ഏകോപിപ്പിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഇറാനുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലിന്റെ അപകടസാധ്യതകൾ സാധ്യതയുള്ള നേട്ടങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതലാണ്. സുരക്ഷാ ഗ്യാരണ്ടികൾ എന്ന നിലയിൽ യുഎസ് താവളങ്ങളുടെ പ്രകടനം ഇതിനകം തന്നെ പരീക്ഷണവിധേയമായിട്ടുണ്ട്.
ഈ യുദ്ധത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് ഒരു നിയന്ത്രിത ഏറ്റുമുട്ടലിനെ പ്രവചനാതീതമായ സാമ്പത്തിക, രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതങ്ങളുള്ള ഒരു പ്രാദേശിക സംഘർഷമാക്കി മാറ്റുമെന്ന് പ്രധാന അറബ് രാജ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതിനാൽ അറബ് സൈന്യങ്ങൾ പോരാട്ടത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള സാധ്യത കുറവാണ്.
ഈ നിഷ്പക്ഷത - അല്ലെങ്കിൽ ജാഗ്രതയുള്ള അകലം - ഇറാന് അനുകൂലമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. നിലവിലെ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഏറ്റവും സാധ്യതയുള്ള ഫലം പരിചിതമായ ഒരു ചരിത്ര മാതൃക പിന്തുടരുന്നു.
യുദ്ധം മൂർച്ഛിക്കാം. ഇറാൻ സമ്മർദ്ദം ക്രമേണ വർധിപ്പിക്കും. ഇസ്രായേൽ യുഎസ് പിന്തുണയെ വളരെയധികം ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരും. അപകടങ്ങൾ, പ്രവർത്തന സംഘർഷങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്നിവ വർധിക്കും.
ഇതിനകം തന്നെ സംശയാസ്പദമായിക്കഴിഞ്ഞ അമേരിക്കയിലെ പൊതുജനാഭിപ്രായം കഠിനമാകും. കോൺഗ്രസിന്റെ പരിശോധന വർധിക്കും. ലക്ഷ്യങ്ങളെയും നിയമസാധുതയെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന മാധ്യമ വിവരണങ്ങൾ വികസിക്കും. രാഷ്ട്രീയ ചെലവുകൾ കുമിഞ്ഞുകൂടും.
ഒരു നിശ്ചിത പരിധിയിൽ, വാഷിങ്ടൺ മുന്നോട്ട് പോകും. ഇറാൻ ഗണ്യമായി ദുർബലമായെന്ന് ട്രംപ് ഭരണകൂടം പ്രഖ്യാപിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. നേതൃത്വ പുനസ്സംഘടനയിലൂടെ ഭരണമാറ്റം ഫലപ്രദമായി നേടിയെടുത്തിട്ടുണ്ടെന്ന് അവർ അവകാശപ്പെട്ടേക്കാം. പിൻവാങ്ങലിനെ പിൻവാങ്ങലായിട്ടല്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കൻ ശക്തിയുടെ മറ്റൊരു പ്രകടനമായി ഇത് രൂപപ്പെടുത്തും.
അമേരിക്ക പിന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, ഇസ്രായേൽ ഒരു കടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു: ഒറ്റയ്ക്ക് തീവ്രമാക്കുക അല്ലെങ്കിൽ അമേരിക്കയുടെ അതേ പാത പിന്തുടരുക.ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നത് സുസ്ഥിരമല്ല. അമേരിക്കൻ താങ്ങില്ലാതെ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു പ്രാദേശിക യുദ്ധത്തിന് ആവശ്യമായ തന്ത്രപരമായ ആഴവും സാമ്പത്തിക ഒറ്റപ്പെടലും ഇസ്രായേലിന് ഇല്ല. അതിനാൽ, ഇസ്രായേലും കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ വിജയം പ്രഖ്യാപിക്കുകയും തീവ്രത കുറയുകയും ചെയ്യും.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇറാൻ കേടുകൂടാതെയിരിക്കും. ദേശീയ ഐക്യം ശക്തിപ്പെടുന്നു. രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ നിലനിൽക്കുന്നു. പ്രാദേശിക സഖ്യകക്ഷികൾ - പ്രത്യേകിച്ച് ലെബനാനിലും യെമനിലും - തെഹ്റാന്റെ വിധിയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു അസ്തിത്വപരമായ ഏറ്റുമുട്ടലിനെ അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട് ധൈര്യത്തോടെ ഉയർന്നുവരുന്നു.
ഹ്രസ്വവും ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിലും ഉള്ളതായ അർഥത്തിൽ, ആ ഫലം ഇറാനും അതിന്റെ സഖ്യകക്ഷികൾക്കും അനുകൂലമാണ്. കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് ഇറാനെതിരായ അവസാനത്തെ പ്രധാന യുദ്ധമായിരിക്കാം ഇത്.
ഈ ഏറ്റുമുട്ടലിനെ ഇറാൻ ചെറുത്തുനിന്നാൽ, അതിനെ സൈനികമായി വായുവിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന മിഥ്യാധാരണ മങ്ങും. ഇസ്രായേലിനുവേണ്ടി ഇറാനെ പരാജയപ്പെടുത്തുക എന്ന മിഥ്യാമോഹം വാഷിങ്ടൺ ഉപേക്ഷിച്ചേക്കാം. വെറും വെടിനിർത്തലിനപ്പുറം - ഒരു ദീർഘകാല ക്രമീകരണം ഉയർന്നുവന്നേക്കാം, അത് ആധിപത്യത്തേക്കാൾ പരസ്പര പ്രതിരോധത്തിൽ വേരൂന്നിയതാണ്. അത്തരമൊരു കരാർ സൗഹൃദത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കില്ല. അത് അംഗീകാരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കും.
എന്നാൽ പരിഹരിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു: ഇസ്രായേൽ സംതൃപ്തരാകുമോ?ഇസ്രായേലിന്റെ തന്ത്രപരമായ സിദ്ധാന്തം വളരെക്കാലമായി കരുതപ്പെടുന്ന ഭീഷണികൾക്ക് മുൻകൈയെടുത്ത് സൈനിക പരിഹാരങ്ങൾ തേടിയിട്ടുണ്ട്. നിർണായകമായ ഇറാനിയൻ തകർച്ചയില്ലാതെ ഈ യുദ്ധം അവസാനിച്ചാൽ, ഭാവിയിൽ വാഷിങ്ടണെ വീണ്ടും ഏറ്റുമുട്ടലിലേക്ക് ആകർഷിക്കാൻ ഇസ്രായേൽ നേതൃത്വം പുതിയ വഴികൾ തേടിയേക്കാം.
അതിനാൽ, ഏറ്റവും സാധ്യതയുള്ള ഫലം ഏതെങ്കിലും പാർട്ടിക്ക് നിർണായക വിജയമല്ല, മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയ പുനക്രമീകരണമാണ്. ഇറാനെ സ്ഥിരമായി ദുർബലപ്പെടുത്താൻ ഇസ്രായേൽ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അത് മാത്രം നേടാൻ കഴിയില്ല.
വാഷിങ്ടൺ ഒരു വിജയമായി മാർക്കറ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പരിമിതമായ യുദ്ധം തേടുന്നു.ഇറാൻ അതിജീവനം, ഏകീകരണം, ചെലവ് ചുമത്തൽ എന്നിവ തേടുന്നു.വാഷിങ്ടണിനേക്കാൾ തെഹ്റാനെയാണ് കാലം അനുകൂലിക്കുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദം ഇസ്രായേലിനേക്കാൾ തെഹ്റാനെയാണ് അനുകൂലിക്കുന്നത്. പ്രാദേശികമായ വൈമനസ്യം എതിരാളികളേക്കാൾ തെഹ്റാനെയാണ് അനുകൂലിക്കുന്നത്.
ഈ യുദ്ധം കീഴടങ്ങലിലോ തകർച്ചയിലോ അവസാനിച്ചേക്കില്ല. വാഷിങ്ടണിലെ ആഖ്യാന മാനേജ്മെന്റിലും തെൽ അവീവിലെ നാടകീയ വിജയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലും ഇത് അവസാനിച്ചേക്കാം.എന്നാൽ കാഴ്ചയ്ക്ക് താഴെ, തന്ത്രപരമായ സന്തുലിതാവസ്ഥ മാറിയിരിക്കും.
ഒരു അസ്തിത്വ യുദ്ധമായി ഇറാനെ കാണുന്നതിലെ അതിജീവനം അതിന്റെ പ്രാദേശിക നിലപാട് ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും അതിന്റെ പ്രതിരോധ സിദ്ധാന്തത്തെ സാധൂകരിക്കുകയും ലെബനാൻ, യെമൻ, അതിനപ്പുറമുള്ള കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പുനർനിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്യും.
കടപ്പാട്: പലസ്തീൻ ക്രോണിക്ക്ൾ