|    Dec 6 Tue, 2016 6:17 am
FLASH NEWS

അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലെ ഇരട്ടത്താപ്പ്

Published : 26th October 2016 | Posted By: SMR

അഭിനവ് ചന്ദ്രചൂഡ്

ബ്രിട്ടിഷ് ഭരണകാലത്ത് ഇന്ത്യക്കാര്‍ സ്വതന്ത്രമായ അഭിപ്രായപ്രകടനത്തിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന ധാരണ സ്വാഭാവികമാണ്. കാരണം, രാജ്യദ്രോഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങള്‍ ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങളുടെ തലയ്ക്കു മുകളില്‍ എല്ലായ്‌പ്പോഴും തൂങ്ങിനിന്നിരുന്നു. ഇംഗ്ലണ്ടിലും ഇന്ത്യയിലും നിയമത്തിലും ശിക്ഷാവിധിയിലും വ്യത്യാസങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ രാജ്യദ്രോഹപരമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ തെറ്റായ നിലപാടുകള്‍ എന്ന മട്ടിലാണ് കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത്. 19ാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ അതിനു രണ്ടുവര്‍ഷം വരെ ജയില്‍ശിക്ഷ അവിടെ നല്‍കിയിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതേ കാര്യത്തിനുള്ള ശിക്ഷ ഇന്ത്യന്‍ ശിക്ഷാനിയമപ്രകാരം ജീവപര്യന്തം തടവു വരെ ആവാമായിരുന്നു. രാജ്യത്തിനു പുറത്തെ തടവറകളിലേക്ക് ജീവപര്യന്തം നാടുകടത്തുന്ന ശിക്ഷയും പ്രാബല്യത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാല്‍, അഭിപ്രായപ്രകടനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ നിയമങ്ങളും ബ്രിട്ടിഷ് ഇന്ത്യയില്‍പ്പോലും അത്ര കടുത്തതായിരുന്നില്ല. അശ്ലീലവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കോളനികളില്‍ നിലനിന്ന നിയമങ്ങള്‍ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ നിയമങ്ങള്‍ക്കു തുല്യമായിരുന്നു; ശിക്ഷാവിധിയും അപ്രകാരം തന്നെ. രാഷ്ട്രീയമായ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളെ ഭരണകൂടം ശക്തമായി അടിച്ചമര്‍ത്തിയിരുന്നു. അതേസമയം, രാഷ്ട്രീയേതരമായ കല, സംസ്‌കാരം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലെ അഭിപ്രായങ്ങളെ ഇംഗ്ലണ്ടിലുള്ള അതേ നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ വീക്ഷണകോണിലൂടെയാണ് കോളനികളിലും ഭരണകൂടം നോക്കിക്കണ്ടത്.
19ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ അശ്ലീല പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ സംബന്ധിച്ച കേസുകളില്‍ പരമാവധി ശിക്ഷ മൂന്നുമാസത്തെ ജയില്‍വാസമായി നിര്‍ണയിച്ചിരുന്നു. 1868ലെ റെജിന അഭി ഹിക്‌ലിന്‍ കേസില്‍ എന്താണ് അശ്ലീലം എന്നതു സംബന്ധിച്ച കൃത്യമായ നിര്‍വചനം നല്‍കിയിരുന്നു. കേസിനാധാരമായ വിഷയം ‘കുമ്പസാരത്തില്‍ പറയുന്നത്’ എന്ന പേരിലിറങ്ങിയ ഒരു ലഘുലേഖയിലെ ഉള്ളടക്കം അശ്ലീലമോ എന്നതായിരുന്നു. ബന്ധപ്പെട്ട രേഖ റോമന്‍ കത്തോലിക്കാ സഭയെ ശക്തമായി വിമര്‍ശിക്കുന്നതും സഭ അതിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ സംബന്ധിച്ചു തയ്യാറാക്കിയ രേഖകളില്‍നിന്നുള്ള ഉദ്ധരണികള്‍ അടങ്ങുന്നതുമായിരുന്നു. ലൈംഗികമായ പരാമര്‍ശങ്ങളുള്ള പല കാര്യങ്ങളും അതില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. പലതും വളരെ തുറന്ന പരാമര്‍ശങ്ങളായിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ‘എങ്ങനെയാണു സ്ത്രീകള്‍ അന്യപുരുഷന്‍മാരുമായി ലൈംഗികമായി ഇടപെടുന്നത്’, ‘എങ്ങനെയാണ് അവര്‍ പിന്നീട് തങ്ങളുടെ ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരെ വഞ്ചിക്കുന്നത്’ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങള്‍ രേഖയില്‍ ചര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈ ലഘുലേഖാ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ അശ്ലീലമാണെന്നു കണ്ടെത്തിയതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ കേസിലെ വിധിന്യായത്തില്‍ ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് കോബേണ്‍ അശ്ലീലം സംബന്ധിച്ച ചില നിര്‍വചനങ്ങള്‍ നല്‍കുകയുണ്ടായി. ‘മനസ്സിനെ വികലമാക്കുകയും ദുഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പരാമര്‍ശങ്ങള്‍’ അശ്ലീലമാണ് എന്ന കണ്ടെത്തലാണ് അദ്ദേഹം അതില്‍ നടത്തിയിരിക്കുന്നത്. മനസ്സിലെ ചിന്തകളെ ‘അങ്ങേയറ്റം മോശവും ആസക്തിപരവുമായ നിലകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുന്ന’ പരാമര്‍ശങ്ങളും അത്തരം മാനസികവ്യാപാരങ്ങള്‍ക്ക് ഇടയാക്കുന്ന വ്യക്തികളും അശ്ലീലത്തിന്റെ പരിധിയില്‍ വരുമെന്ന് ജഡ്ജി കണ്ടെത്തി.
അശ്ലീലത്തെ സംബന്ധിച്ച ഈ നിര്‍വചനം പല കാരണങ്ങളാലും തീര്‍ത്തും നിഷേധാത്മകമായിരുന്നു. ഒന്നാമത്, ഒരു കൃതി അശ്ലീലമാണോ അല്ലയോ എന്നു പരിഗണിക്കുന്നതിന് മൊത്തം കൃതിയല്ല അതിലെ ചില പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് പരിഗണനാവിഷയമാക്കുന്നത്. ഒരു വിമര്‍ശകന്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയപോലെ, കൃതിയിലെ വെറും നാലു വാക്കുകള്‍ മാത്രം മതി നാനൂറ് പേജുള്ള ഒരു പുസ്തകമാകെ അശ്ലീലമാണ് എന്ന വിലയിരുത്തലിലേക്ക് എത്താന്‍. രണ്ടാമത്, കൃതി അശ്ലീലമാണോ എന്നു കണ്ടെത്തുന്നതിന് അതിന്റെ വായനക്കാരില്‍ ഏറ്റവും മോശം മാനസികനിലയുള്ള ആളുടെ തലത്തിലേക്ക് കോടതി സ്വയം ഇറങ്ങിച്ചെല്ലണം. സാധാരണനിലയില്‍ ചിന്തിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മനോനിലയില്‍ നിന്നുകൊണ്ടല്ല ഈ കേസില്‍ അശ്ലീലത്തെ സംബന്ധിച്ച നിര്‍വചനം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് എന്നാണ് രണ്ടാമത്തെ മുഖ്യവിമര്‍ശനം.
ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ 1950കളിലാണ് ഹിക്‌ലിയന്‍ വിധിന്യായത്തിലെ നിലപാടുകളില്‍ കോടതികള്‍ മാറ്റംവരുത്തിയത്. ആര്‍വി വാര്‍ബര്‍ഗ് കേസില്‍ (1954) ജസ്റ്റിസ് സ്‌റ്റേബിള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്, ലൈംഗിക പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടു മാത്രം ഒരു കൃതി അശ്ലീല കൃതിയായി പരിഗണിക്കപ്പെടാവുന്നതല്ല എന്നാണ്. ലൈംഗികതയില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ‘മനുഷ്യരാശിയുടെ നിലനില്‍പ്പു തന്നെ എന്നോ അവസാനിച്ചുപോവുമായിരുന്നു’ എന്ന് അദ്ദേഹം വിധിന്യായത്തില്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
ഇംഗ്ലണ്ടിലെപ്പോലെ ഇന്ത്യയിലും അശ്ലീലസംബന്ധമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ക്ക് മൂന്നുമാസത്തെ ജയില്‍ശിക്ഷയാണ് അന്നു വിധിച്ചിരുന്നത്. ഹിക്‌ലിയന്‍ മാനദണ്ഡം ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇന്ത്യയിലെ കോടതികളിലും ഇത്തരം കേസുകള്‍ തീര്‍പ്പാക്കിയിരുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, പബ്ലിക് പ്രോസിക്യൂട്ടര്‍ അഭി മന്ത്രിപ്രവദ (1916) കേസില്‍ മദിരാശി ഹൈക്കോടതി 15ാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ ശ്രീനാഥ എന്നയാള്‍ എഴുതിയ ‘വിധിനാടകം’ എന്ന തെലുഗു കൃതി അശ്ലീലമാണെന്നു വിധിയെഴുതി. കൃതിയിലെ 37ാം ഖണ്ഡികയില്‍ മനസ്സിനെ ‘ലൈംഗികമായി ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്നതും അനുചിതമായ ചിന്തകള്‍ അങ്കുരിപ്പിക്കുന്നതുമായ പരാമര്‍ശങ്ങളുണ്ട്’ എന്നാണു കോടതി കണ്ടെത്തിയത്.
എന്നാല്‍ ബ്രിട്ടിഷ് കോടതികളിലെ എല്ലാ കേസുകളിലും അശ്ലീല ആരോപണം ശിക്ഷാവിധിക്കു കാരണമാവുകയുണ്ടായില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, രാജാവ് അഭി. ഹര്‍നാം ദാസ് കേസില്‍ (1947) ലാഹോര്‍ ഹൈക്കോടതി പരിശോധിച്ചത് വിവാഹിതരായ ദമ്പതികള്‍ക്ക് ലൈംഗിക ഉപദേശം നല്‍കുന്ന ഒരു ഉര്‍ദുകൃതി അശ്ലീലമാണോ എന്ന പ്രശ്‌നമാണ്. കൃതി അശ്ലീലമല്ല എന്ന നിലപാടിലാണ് കോടതി എത്തിയത്. കൃതി ദമ്പതികള്‍ക്ക്, വിശേഷിച്ചും ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാര്‍ക്ക് ‘ലൈംഗികപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോവണം’ എന്നതു സംബന്ധിച്ച ഉപദേശം നല്‍കുകയാണ് എന്നാണു കോടതി കണ്ടെത്തിയത്.
ഖെറോദ് അഭി രാജാവ് കേസില്‍ (1912) കല്‍ക്കത്ത ഹൈക്കോടതി പരിശോധിച്ചത് രാധയും കൃഷ്ണനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങള്‍ വിവരിക്കുന്ന ഒരു കൃതി അശ്ലീലമാണോ എന്ന ചോദ്യമാണ്. ഹിക്‌ലിയന്‍ മാനദണ്ഡം മുന്‍നിര്‍ത്തി ജസ്റ്റിസ് ചാറ്റര്‍ജി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്, സാധാരണ ഹിന്ദുക്കള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നത് രാധയും കൃഷ്ണനും സാധാരണ മനുഷ്യരല്ല എന്നാണ് എന്നും അതിനാല്‍ അവരുടെ ബന്ധങ്ങള്‍ ‘സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ’ മാത്രം വിശദീകരിക്കപ്പെടാവുന്നതല്ല എന്നുമാണ്. എന്നുവച്ചാല്‍ ഹിക്‌ലിയന്‍ മാനദണ്ഡത്തില്‍നിന്നു വ്യത്യസ്തമായി മാനസികമായി എളുപ്പം പ്രലോഭനങ്ങള്‍ക്കു വിധേയരാവുന്ന വ്യക്തികളുടെ തലത്തില്‍നിന്നല്ല മറിച്ച്, സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ തലത്തില്‍നിന്നാണ് ഇവിടെ കോടതി പരിഗണന നടത്തിയത് എന്നര്‍ഥം. പില്‍ക്കാലത്ത് ഹിക്‌ലിയന്‍ മാനദണ്ഡം അശ്ലീലസംബന്ധമായ കേസുകളില്‍ പരിഗണനാവിഷയമാക്കുന്നത് സുപ്രിംകോടതി അവസാനിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.
രാജ്യദ്രോഹം സംബന്ധിച്ച കേസുകള്‍ നിലവിലുള്ള അവസ്ഥയെ അട്ടിമറിക്കുന്നതാണ്. ബ്രിട്ടിഷ് ഭരണത്തിന്റെ അടിത്തറയെ ചോദ്യംചെയ്യുകയും കൊളോണിയല്‍ ഭരണകൂടത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥാപിതത്വത്തെ അട്ടിമറിക്കുകയുമാണ് അത്തരം കേസുകളില്‍ സംഭവിക്കുന്നത്. അതിനാല്‍ തന്നെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അടിത്തറയെ ചോദ്യംചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളെ ശക്തമായ നിലയിലാണു കോടതികള്‍ നേരിട്ടത്. ഇന്ത്യന്‍ ഭാഷകളിലെ രാഷ്ട്രീയ മാധ്യമങ്ങളെ കടുത്ത ശിക്ഷകള്‍ക്ക് ഭരണകൂടം വിധേയമാക്കുകയുണ്ടായി. ലോകമാന്യ തിലകിന്റെ കേസരിപോലെയുള്ള പത്രങ്ങള്‍ ഇത്തരം കടുത്ത നടപടികള്‍ക്കു വിധേയമായി. ഇത്തരത്തിലുള്ള ‘ദേശദ്രോഹപരമായ’ നിലപാടുകള്‍ക്ക് അതിന്റെ വായനക്കാര്‍ എളുപ്പത്തില്‍ വശംവദരാവും എന്ന നിലപാടാണ് ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഭരണകൂടം സ്വീകരിച്ചത്. എന്നാല്‍ മറ്റു മേഖലകളില്‍, പ്രത്യേകിച്ച് കലയും സാഹിത്യവും സംസ്‌കാരവും സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളില്‍, വ്യത്യസ്തവും ഇംഗ്ലണ്ടിലും ഇന്ത്യയിലും ഒരേതരത്തിലുള്ളതുമായ നിലപാടുകളാണ് ഭരണകൂടവും കോടതികളും സ്വീകരിച്ചുവന്നത്.

(കടപ്പാട്: ദ ഹിന്ദു)

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
(Visited 52 times, 1 visits today)
                 
വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ താഴെ എഴുതാവുന്നതാണ്. മംഗ്ലീഷ് ഒഴിവാക്കി മലയാളത്തിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ എഴുതുക. ദയവായി അവഹേളനപരവും വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും ഒഴിവാക്കുക .വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങള്‍ക്കോ അധിക്ഷേപങ്ങള്‍ക്കോ അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങള്‍ക്കോ തേജസ്സ് ഉത്തരവാദിയായിരിക്കില്ല.
മലയാളത്തില്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക


Top stories of the day